Eén zondagmiddag, een tafel vol nieuwe mensen in Den Haag.

Ik kwam solo en was echt nerveus. Maar aan tafel zaten groepen én anderen die alleen kwamen. Binnen tien minuten zat ik al hard te lachen.

Alleen komen voelde eerst spannend. Maar iedereen kwam alleen of met één vriendin. Binnen tien minuten zat ik al te kletsen.

Eerste keer alleen naar zo'n middag. Ik dacht dat het awkward zou worden. Aan het einde zaten we met z'n vieren nog na te praten bij de bar.

Mijn vriendinnen konden niet, dus solo gegaan. En het voelde alsof ik met gezellige meiden uit eten was. Solo komen is hier echt normaal.

Ik was sceptisch over sociale proeverijen, maar dit voelde gewoon als uit eten met onbekenden die toch een beetje voelden als vrienden.

Alleen binnengaan was het lastigste. Daarna was het alleen maar proeven, praten en mensen die ook zonder plus-one kwamen.

Met z'n vieren zelf geboekt. Binnen een kwartier zaten we al te lachen alsof we al jaren samen uit eten.

Ontspannen vanaf het eerste glas. Geen gedwongen introducties, wel mensen die ook gewoon zin hadden in een middag uit.

Ik had de hele week getwijfeld of ik wel zou gaan. Aan tafel was iedereen net zo nieuw als ik, dus die twijfel was binnen vijf minuten weg.

Verwachtte een beetje een geforceerde borrel. Kreeg in plaats daarvan een tafel vol mensen die net zo nieuwsgierig waren naar elkaar als ik.

Nam mijn zus mee zodat ik niet helemaal alleen zou zijn. Bleek totaal niet nodig, maar wel fijn dat het gewoon mocht.

Ik ken inmiddels meer mensen in Rotterdam via één zondagmiddag dan via een heel jaar uitgaan ervoor.

Was bang dat ik de enige solo zou zijn. Halverwege de tafel besefte ik dat bijna niemand met iemand was gekomen.

Als man voelde ik me in het begin een buitenbeentje aan zo'n tafel. Bleek onterecht, iedereen was er gewoon om nieuwe mensen te ontmoeten.

Met twee collega's gegaan voor de gein. We hebben inmiddels een groepsapp met vier mensen die we die middag ontmoetten.

Net verhuisd naar Den Haag en kende niemand. Na deze ene zondag had ik meteen plannen voor het weekend erna.

Ik kwam solo en was echt nerveus. Maar aan tafel zaten groepen én anderen die alleen kwamen. Binnen tien minuten zat ik al hard te lachen.

Alleen komen voelde eerst spannend. Maar iedereen kwam alleen of met één vriendin. Binnen tien minuten zat ik al te kletsen.

Eerste keer alleen naar zo'n middag. Ik dacht dat het awkward zou worden. Aan het einde zaten we met z'n vieren nog na te praten bij de bar.

Mijn vriendinnen konden niet, dus solo gegaan. En het voelde alsof ik met gezellige meiden uit eten was. Solo komen is hier echt normaal.

Ik was sceptisch over sociale proeverijen, maar dit voelde gewoon als uit eten met onbekenden die toch een beetje voelden als vrienden.

Alleen binnengaan was het lastigste. Daarna was het alleen maar proeven, praten en mensen die ook zonder plus-one kwamen.

Met z'n vieren zelf geboekt. Binnen een kwartier zaten we al te lachen alsof we al jaren samen uit eten.

Ontspannen vanaf het eerste glas. Geen gedwongen introducties, wel mensen die ook gewoon zin hadden in een middag uit.

Ik had de hele week getwijfeld of ik wel zou gaan. Aan tafel was iedereen net zo nieuw als ik, dus die twijfel was binnen vijf minuten weg.

Verwachtte een beetje een geforceerde borrel. Kreeg in plaats daarvan een tafel vol mensen die net zo nieuwsgierig waren naar elkaar als ik.

Nam mijn zus mee zodat ik niet helemaal alleen zou zijn. Bleek totaal niet nodig, maar wel fijn dat het gewoon mocht.

Ik ken inmiddels meer mensen in Rotterdam via één zondagmiddag dan via een heel jaar uitgaan ervoor.

Was bang dat ik de enige solo zou zijn. Halverwege de tafel besefte ik dat bijna niemand met iemand was gekomen.

Als man voelde ik me in het begin een buitenbeentje aan zo'n tafel. Bleek onterecht, iedereen was er gewoon om nieuwe mensen te ontmoeten.

Met twee collega's gegaan voor de gein. We hebben inmiddels een groepsapp met vier mensen die we die middag ontmoetten.

Net verhuisd naar Den Haag en kende niemand. Na deze ene zondag had ik meteen plannen voor het weekend erna.

Ik kwam solo en was echt nerveus. Maar aan tafel zaten groepen én anderen die alleen kwamen. Binnen tien minuten zat ik al hard te lachen.

Alleen komen voelde eerst spannend. Maar iedereen kwam alleen of met één vriendin. Binnen tien minuten zat ik al te kletsen.

Eerste keer alleen naar zo'n middag. Ik dacht dat het awkward zou worden. Aan het einde zaten we met z'n vieren nog na te praten bij de bar.

Mijn vriendinnen konden niet, dus solo gegaan. En het voelde alsof ik met gezellige meiden uit eten was. Solo komen is hier echt normaal.

Ik was sceptisch over sociale proeverijen, maar dit voelde gewoon als uit eten met onbekenden die toch een beetje voelden als vrienden.

Alleen binnengaan was het lastigste. Daarna was het alleen maar proeven, praten en mensen die ook zonder plus-one kwamen.

Met z'n vieren zelf geboekt. Binnen een kwartier zaten we al te lachen alsof we al jaren samen uit eten.

Ontspannen vanaf het eerste glas. Geen gedwongen introducties, wel mensen die ook gewoon zin hadden in een middag uit.

Ik had de hele week getwijfeld of ik wel zou gaan. Aan tafel was iedereen net zo nieuw als ik, dus die twijfel was binnen vijf minuten weg.

Verwachtte een beetje een geforceerde borrel. Kreeg in plaats daarvan een tafel vol mensen die net zo nieuwsgierig waren naar elkaar als ik.

Nam mijn zus mee zodat ik niet helemaal alleen zou zijn. Bleek totaal niet nodig, maar wel fijn dat het gewoon mocht.

Ik ken inmiddels meer mensen in Rotterdam via één zondagmiddag dan via een heel jaar uitgaan ervoor.

Was bang dat ik de enige solo zou zijn. Halverwege de tafel besefte ik dat bijna niemand met iemand was gekomen.

Als man voelde ik me in het begin een buitenbeentje aan zo'n tafel. Bleek onterecht, iedereen was er gewoon om nieuwe mensen te ontmoeten.

Met twee collega's gegaan voor de gein. We hebben inmiddels een groepsapp met vier mensen die we die middag ontmoetten.

Net verhuisd naar Den Haag en kende niemand. Na deze ene zondag had ik meteen plannen voor het weekend erna.

Ik kwam solo en was echt nerveus. Maar aan tafel zaten groepen én anderen die alleen kwamen. Binnen tien minuten zat ik al hard te lachen.

Alleen komen voelde eerst spannend. Maar iedereen kwam alleen of met één vriendin. Binnen tien minuten zat ik al te kletsen.

Eerste keer alleen naar zo'n middag. Ik dacht dat het awkward zou worden. Aan het einde zaten we met z'n vieren nog na te praten bij de bar.

Mijn vriendinnen konden niet, dus solo gegaan. En het voelde alsof ik met gezellige meiden uit eten was. Solo komen is hier echt normaal.

Ik was sceptisch over sociale proeverijen, maar dit voelde gewoon als uit eten met onbekenden die toch een beetje voelden als vrienden.

Alleen binnengaan was het lastigste. Daarna was het alleen maar proeven, praten en mensen die ook zonder plus-one kwamen.

Met z'n vieren zelf geboekt. Binnen een kwartier zaten we al te lachen alsof we al jaren samen uit eten.

Ontspannen vanaf het eerste glas. Geen gedwongen introducties, wel mensen die ook gewoon zin hadden in een middag uit.

Ik had de hele week getwijfeld of ik wel zou gaan. Aan tafel was iedereen net zo nieuw als ik, dus die twijfel was binnen vijf minuten weg.

Verwachtte een beetje een geforceerde borrel. Kreeg in plaats daarvan een tafel vol mensen die net zo nieuwsgierig waren naar elkaar als ik.

Nam mijn zus mee zodat ik niet helemaal alleen zou zijn. Bleek totaal niet nodig, maar wel fijn dat het gewoon mocht.

Ik ken inmiddels meer mensen in Rotterdam via één zondagmiddag dan via een heel jaar uitgaan ervoor.

Was bang dat ik de enige solo zou zijn. Halverwege de tafel besefte ik dat bijna niemand met iemand was gekomen.

Als man voelde ik me in het begin een buitenbeentje aan zo'n tafel. Bleek onterecht, iedereen was er gewoon om nieuwe mensen te ontmoeten.

Met twee collega's gegaan voor de gein. We hebben inmiddels een groepsapp met vier mensen die we die middag ontmoetten.

Net verhuisd naar Den Haag en kende niemand. Na deze ene zondag had ik meteen plannen voor het weekend erna.